Poszkodowany w wyniku potknięcia - pośliźnięcia się na oblodzonych chodniku, może domagać się od zarządcy nieruchomości zwrotu wszelkich kosztów wynikłych z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia w tym miedzy innymi:

  • kosztów zakupu leków,
  • kosztów związanych z dodatkowym odżywianiem w okresie leczenia i rehabilitacji,
  • kosztów pobytu w szpitalu i zabiegów rehabilitacyjnych,
  • kosztów poniesionych na zakup sprzętu ortopedycznego i protez,
  • kosztów związanych z dodatkową opieką podczas leczenia,
  • kosztów konsultacji u specjalistów,
  • kosztów związanych z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin w szpitalu,
  • kosztów utraconego dochodu podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim,
  • kosztów związanych z przygotowaniem do wykonywania innego zawodu.

- odpowiedniej renty jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej lub zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość

- jednorazowego odszkodowania zamiast renty jeżeli poszkodowany stał się inwalidą a odszkodowanie ułatwi mu wykonywani nowego zawodu

- zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 445 § 1 k.c.

I/ Naprawienie szkody powstałej w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia obejmuje w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (koszty przejazdów, wyżywienia). Koszty objęte kompensacją muszą być uzasadnione ze względu na rodzaj i rozmiary szkody (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z 2013-09-24, I ACa 456/13)

II/ Warunkiem zasądzenia renty i zadośćuczynienia jest nie tylko stwierdzenie zawinienia ale również ustalenie, że w jego następstwie powstała po stronie pokrzywdzonego szkoda. Renta i zadośćuczynienie mają na celu wyrównanie skutków majątkowych i niemajątkowych powstałych w konsekwencji zawinionego działania lub zaniechania osoby odpowiedzialnej za powstanie zdarzenia wywołującego szkodę. Warunkiem przyznania renty i zadośćuczynienia jest stosownie do treści przepisu art. 444 § 1 KC oraz art. 445 § 1 KC uszkodzenie ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Dlatego też warunkiem skutecznego domagania się naprawienia szkody na osobie (oprócz faktu jej wyrządzenia) jest związek przyczynowy pomiędzy określonym faktem, z którym norma prawna wiąże obowiązek odszkodowawczy a szkodą, pojmowaną jako uszczerbek majątkowy (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z 2013-06-28, I ACa 204/13)

III/ Zgodnie z art. 444 § 2 KC roszczenie o rentę przysługuje poszkodowanemu w razie: całkowitej lub częściowej utraty przez niego zdolności do pracy zarobkowej, zwiększenia się jego potrzeb oraz zmniejszenia się jego widoków powodzenia na przyszłość. Każda z tych okoliczności może stanowić samodzielną podstawę zasądzenia renty, chociaż często występują łącznie i wówczas z uwagi na związek, w jakim pozostają, uwzględniane są jako przesłanki jednego roszczenia o rentę. Konieczną jednakże przesłanką we wszystkich trzech przypadkach jest powstanie szkody - bądź to w postaci zmniejszenia dochodów, bądź to zwiększenia wydatków, bądź to innych korzyści majątkowych, jakie poszkodowany mógłby osiągnąć w przyszłości, gdyby nie doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Renta z art. 444 § 2 KC nie jest bowiem rentą o charakterze socjalnym. Stanowi ona formę naprawienia szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem sprawczym

(Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku - I Wydział Cywilny z 2013-04-16, I ACa 81/13)

IV/ Przy ocenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia należy brać pod uwagę wszystkie elementy związane z doznaną przez powoda krzywdą oraz kompensacyjny charakter zadośćuczynienia, zachować je w rozsądnych granicach w obiektywnym aspekcie oceny krzywdy, przy uwzględnieniu także czynnika subiektywnego, ze szczególnym uwzględnieniem wieku powoda i koniecznej zmiany trybu życia i dotychczasowych przyzwyczajeń (Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu - I Wydział Cywilny z 2013-02-08, I ACa 1403/12)

V/ Przyczynieniem się poszkodowanego do powstania szkody jest każde jego zachowanie pozostające w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Przy czym o przyczynieniu się poszkodowanego można mówić wyłącznie w przypadku, gdy jego określone zachowanie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, a nie w jakimkolwiek innym powiązaniu przyczynowym. Innymi słowy - zachowanie się poszkodowanego musi stanowić adekwatną współprzyczynę powstania szkody lub jej zwiększenia, czyli włączać się musi jako dodatkowa przyczyna szkody. W razie wyrządzenia szkody czynem niedozwolonym odsetki należą się poszkodowanemu już od chwili zgłoszenia roszczenia o zapłatę odszkodowania, w tej bowiem chwili staje się, zgodnie z art. 455 Kodeksu cywilnego, wymagalny obowiązek spełnienia świadczenia odszkodowawczego. Rozmiar szkody, a tym samym wysokość zgłoszonego żądania podlega weryfikacji w toku procesu, nie zmienia to jednak faktu, że chodzi o weryfikację roszczenia wymagalnego już w dacie zgłoszenia, a nie dopiero w dacie sprecyzowania kwoty i przedstawienia dowodów. Jeżeli po weryfikacji okaże się, że ustalona kwota odszkodowania nie przekracza wysokości kwoty żądanej już wcześniej, nie ma przeszkód do zasądzenia odsetek od tej wcześniejszej daty (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z 2012-11-22, I ACa 1067/12 )

VI/ W przypadku dochodzenia świadczeń na podstawie art. 446 § 4 KC, jak również na podstawie art. 448 KC, nie chodzi o samą najbliższą rodzinę (czyli rodziców, dzieci lub - względnie - rodzeństwo), ale o rodzinę sensu largo. W krąg tak pojmowanej rodziny mogą wchodzić różne osoby, połączone nie tylko więzami pokrewieństwa, przy czym więzy te nie przesądzają automatycznie o zasądzeniu świadczenia. Ważny jest aspekt bliskiej relacji pomiędzy zmarłym a osobą pokrzywdzoną, skoro zadośćuczynienie należy się nie wszystkim członkom rodziny, a wyłącznie członkom najbliższym. O tym, kto jest takim najbliższym członkiem rodziny, również będą decydować okoliczności konkretnego przypadku (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z 2013-07-12, I ACa 227/13)

VII/ Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest ”odpowiednia”, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Określając wysokość zadośćuczynienia sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym głównie stopień, trwałość skutków, prognozy na przyszłość, wiek itp. Niewątpliwie śmierć osoby najbliższej stanowi dla każdego członka rodziny bardzo trudne i obciążające doświadczenie, nie oznacza to jednak, że każdorazowo żądania zgłoszone w związku z tym zdarzeniem winny być w całości uwzględniane. Dlatego sądy muszą przyjąć obiektywne kryteria, które pozwolą im stwierdzić, jakie świadczenia, w danym przypadku, będą „odpowiednie” do poniesionej krzywdy. Muszą zatem brać pod uwagę dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, wystąpienie zaburzeń, będących skutkiem tego odejścia (np. nerwicy, depresji), roli w rodzinie pełnionej przez osobę zmarłą czy stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał się znaleźć w nowej rzeczywistości i zdolności jej zaakceptowania(Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - I Wydział Cywilny z 2013-07-03, I ACa 503/13)