Podczas wypadków drogowych oprócz uszkodzenia auta poszkodowani zostają również kierowca i pasażerowie. W takim przypadku każdemu przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania od ubezpieczyciela z tytułu Autocasco lub od ubezpieczyciela sprawcy wypadku z tytułu OC. 

Należy również pamiętać, że w przypadku kiedy sprawca nie posiadał ubezpieczenia OC to wówczas można dochodzić odszkodowania bezpośrednio od niego. Odszkodowanie przysługuje również pasażerom pojazdu, nawet gdyby do wypadku doszło z winy kierowcy, z którym podróżowali.

W przypadku gdy twój samochód został uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, przysługuje Ci prawo do odszkodowania :

- z tytułu polisy AC (autocasco) – ubezpieczenie to należy do grupy ubezpieczeń dobrowolnych, i ochrona uzależniona jest tutaj od zaakceptowanych  przez ubezpieczonego warunków ubezpieczenia.

- z tytułu OC sprawcy wypadku – w związku z rozwojem motoryzacji oraz częstymi kolizjami drogowymi, każdy kierowca musi posiadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za ewentualne szkody wyrządzone ruchem jego pojazdu. Jeżeli kierowca który spowodował wypadek, takiego ubezpieczenia nie posiada istnieje możliwość dochodzenia odszkodowania bezpośrednio od niego.

Ubezpieczyciel powinien pokryć:

- koszty naprawy samochodu w warsztacie,

- koszty części niezbędnych do przywrócenia pojazdu do stanu z przed wypadku,

- koszty holowania i parkingu, oraz zwrot kosztów najmu samochodu zastępczego.

Ponadto z tytułu utraty wartości rynkowej pojazdu żądać można zapłaty  sumy pieniężnej odpowiadająca różnicy między wartością tego pojazdu przed uszkodzeniem i po jego naprawie.

W przypadku gdy w wyniku kolizji powstała dodatkowo szkoda osobowa, i kierowca lub jego pasażerowie ponieśli uszczerbek na zdrowiu można żądać z OC sprawcy między innymi:

- zwrotu wszelkich kosztów wynikłych z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia w tym :

  • kosztów zakupu leków,
  • kosztów związanych z dodatkowym odżywianiem w okresie leczenia i rehabilitacji,
  • kosztów pobytu w szpitalu i zabiegów rehabilitacyjnych,
  • kosztów poniesionych na zakup sprzętu ortopedycznego i protez,
  • kosztów związanych z dodatkową opieką podczas leczenia,
  • kosztów konsultacji u specjalistów,
  • kosztów związanych z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin w szpitalu,
  • kosztów utraconego dochodu podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim,
  • kosztów związanych z przygotowaniem do wykonywania innego zawodu.

- zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 445 § 1 k.c.

Zgodnie z Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2007 roku, sygn. akt V CSK 245/07:

 ,,Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 k.c. wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury.”


I/ Naprawienie szkody powstałej w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia obejmuje w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (koszty przejazdów, wyżywienia). Koszty objęte kompensacją muszą być uzasadnione ze względu na rodzaj i rozmiary szkody (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z 2013-09-24, I ACa 456/13)

II/ Warunkiem zasądzenia renty i zadośćuczynienia jest nie tylko stwierdzenie zawinienia ale również ustalenie, że w jego następstwie powstała po stronie pokrzywdzonego szkoda. Renta i zadośćuczynienie mają na celu wyrównanie skutków majątkowych i niemajątkowych powstałych w konsekwencji zawinionego działania lub zaniechania osoby odpowiedzialnej za powstanie zdarzenia wywołującego szkodę. Warunkiem przyznania renty i zadośćuczynienia jest stosownie do treści przepisu art. 444 § 1 KC oraz art. 445 § 1 KC uszkodzenie ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Dlatego też warunkiem skutecznego domagania się naprawienia szkody na osobie (oprócz faktu jej wyrządzenia) jest związek przyczynowy pomiędzy określonym faktem, z którym norma prawna wiąże obowiązek odszkodowawczy a szkodą, pojmowaną jako uszczerbek majątkowy (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z 2013-06-28, I ACa 204/13)

III/ Zgodnie z art. 444 § 2 KC roszczenie o rentę przysługuje poszkodowanemu w razie: całkowitej lub częściowej utraty przez niego zdolności do pracy zarobkowej, zwiększenia się jego potrzeb oraz zmniejszenia się jego widoków powodzenia na przyszłość. Każda z tych okoliczności może stanowić samodzielną podstawę zasądzenia renty, chociaż często występują łącznie i wówczas z uwagi na związek, w jakim pozostają, uwzględniane są jako przesłanki jednego roszczenia o rentę. Konieczną jednakże przesłanką we wszystkich trzech przypadkach jest powstanie szkody - bądź to w postaci zmniejszenia dochodów, bądź to zwiększenia wydatków, bądź to innych korzyści majątkowych, jakie poszkodowany mógłby osiągnąć w przyszłości, gdyby nie doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Renta z art. 444 § 2 KC nie jest bowiem rentą o charakterze socjalnym. Stanowi ona formę naprawienia szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem sprawczym

(Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku - I Wydział Cywilny z 2013-04-16, I ACa 81/13)

IV/ Przy ocenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia należy brać pod uwagę wszystkie elementy związane z doznaną przez powoda krzywdą oraz kompensacyjny charakter zadośćuczynienia, zachować je w rozsądnych granicach w obiektywnym aspekcie oceny krzywdy, przy uwzględnieniu także czynnika subiektywnego, ze szczególnym uwzględnieniem wieku powoda i koniecznej zmiany trybu życia i dotychczasowych przyzwyczajeń (Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu - I Wydział Cywilny z 2013-02-08, I ACa 1403/12)

V/ Przyczynieniem się poszkodowanego do powstania szkody jest każde jego zachowanie pozostające w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Przy czym o przyczynieniu się poszkodowanego można mówić wyłącznie w przypadku, gdy jego określone zachowanie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, a nie w jakimkolwiek innym powiązaniu przyczynowym. Innymi słowy - zachowanie się poszkodowanego musi stanowić adekwatną współprzyczynę powstania szkody lub jej zwiększenia, czyli włączać się musi jako dodatkowa przyczyna szkody. W razie wyrządzenia szkody czynem niedozwolonym odsetki należą się poszkodowanemu już od chwili zgłoszenia roszczenia o zapłatę odszkodowania, w tej bowiem chwili staje się, zgodnie z art. 455 Kodeksu cywilnego, wymagalny obowiązek spełnienia świadczenia odszkodowawczego. Rozmiar szkody, a tym samym wysokość zgłoszonego żądania podlega weryfikacji w toku procesu, nie zmienia to jednak faktu, że chodzi o weryfikację roszczenia wymagalnego już w dacie zgłoszenia, a nie dopiero w dacie sprecyzowania kwoty i przedstawienia dowodów. Jeżeli po weryfikacji okaże się, że ustalona kwota odszkodowania nie przekracza wysokości kwoty żądanej już wcześniej, nie ma przeszkód do zasądzenia odsetek od tej wcześniejszej daty (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie - I Wydział Cywilny z 2012-11-22, I ACa 1067/12 )